Przejdź do głównej zawartości Przejdź do wyszukiwania Przejdź do głównej nawigacji
Artysta

Mori Getsujō

Mori Getsujō (森月城) był malarzem nihonga z Kioto, ze szkoły Takeuchi Seihō. Imię to bywa również odczytywane jako Shingetsujō.
Kakemono autorstwa Mori Getsujō: wiewiórka pręgowana wśród pnączy winorośli, w kolorze na jedwabiu.
Pnącza winorośli z wiewiórkami pręgowanymi – kakemono autorstwa Mori Getsujō (森月城) (fragment)
W skrócie
Mori Getsujō (森月城) był japońskim malarzem nihonga w Kyōto. Wstąpił do szkoły malarskiej Takeuchiego Seihō, a kontakt nawiązało środowisko skupione wokół malarza Miki Suizana. Należy tym samym do pokolenia, które łączyło tradycję Shijō z inspiracjami płynącymi z malarstwa europejskiego. Znaki 森月城 bywają niekiedy odczytywane łącznie jako Shingetsujō; chodzi przy tym o odmienny odczyt tych samych znaków i o tego samego malarza.

Mori Getsujō (森月城): ze szkoły Takeuchi Seihō

Mori Getsujō (森月城) był japońskim malarzem nihonga w Kyōto. Wstąpił do szkoły malarskiej Takeuchi Seihō, przy czym kontakt nawiązało środowisko skupione wokół malarza Miki Suizana. Należy tym samym do pokolenia kształconego w Kyōto na przełomie wieków, które łączyło tradycję Shijō z inspiracjami z malarstwa europejskiego.

Getsujō czy Shingetsujō? Kwestia odczytu

Trzy znaki 森月城 bywają niekiedy odczytywane łącznie jako Shingetsujō, przy czym pierwszy znak brany jest w odczycie sinojapońskim i traktowany jako część imienia artystycznego, a nie jako nazwisko rodowe. W obu przypadkach chodzi o tego samego malarza: Mori jest nazwiskiem rodowym, Getsujō – gō.

Chikujōkai i jej uczniowie

Takeuchi Seihō był postacią decydującą dla malarstwa kyōtoskiego swoich czasów. Z jego szkoły malarskiej Chikujōkai wywodzili się liczni malarze, którzy ukształtowali życie artystyczne Kyōto okresu Taishō i Shōwa – wśród nich Tokuoka Shinsen. Tym, co Seihō przekazywał, był nie tyle styl, co postawa wobec obserwacji natury: uważne przyglądanie się, lecz bez zamiaru zwykłego odwzorowania tego, co widziane.

Pnącze winorośli i wiewiórka pręgowana

Pnącza winorośli z małym zwierzęciem pośród nich należą do motywów, które nie roszczą sobie żadnych podniosłych aspiracji. Wiewiórka pręgowana pomiędzy liśćmi wnosi ruch i rys mimowolności, pnącze zaś nadaje obrazowi jego strukturę: biegnie po przekątnej przez powierzchnię i porządkuje przestrzeń obrazu, nie wypełniając jej. Motywicznie taki zwój (kakemono) przynależy do późnego lata i wczesnej jesieni, gdy dojrzewają winogrona.