Taniuchi Seigan (谷内清巌): kaligraf tradycji Shingon
Taniuchi Seigan (谷内清巌) był japońskim kapłanem szkoły Shingon i kaligrafem. Działał w Jingo-ji, górskiej świątyni koło Takao na północny zachód od Kioto, która sięga swymi początkami do Kūkai i należy do najstarszych miejsc buddyzmu ezoterycznego w Japonii.
Shingon, nie zen
Przynależność ta jest czymś więcej niż formalnością. Zwoje wiszące z kaligrafią bywają w handlu ogólnie określane jako kaligrafia zen, jednak Seigan należał do Mikkyō, buddyzmu ezoterycznego. Pismo ma tam inną pozycję niż w zen: nie jest spontanicznym wyrazem stanu ducha, lecz wpisuje się w kontekst rytualny, w którym znak i sylaba posiadają własną moc oddziaływania. Ten, kto klasyfikuje zwój z tego kręgu, powinien znać tę różnicę – wyjaśnia ona, dlaczego pismo sprawia często wrażenie bardziej uporządkowanego i mniej gwałtownego niż w przypadku zen-bokuseki.
Jingo-ji i jego historia
Jingo-ji leży na zboczu góry nad rzeką Kiyotaki i można do niej dotrzeć długimi schodami. Kūkai spędził tam po powrocie z Chin kilka lat, zanim zagospodarował Kōya-san. Świątynia przechowuje ważne dzieła malarskie okresu Heian i jest dziś znana przede wszystkim z jesiennych liści.
Banzai i moc niewielu znaków
Banzai – dziesięć tysięcy lat – to życzenie oznaczające długie życie i trwanie, wznoszone w Japonii aż do dziś. Jako kaligrafia na zwoju wiszącym należy ono do obrazów powitalnych i gratulacyjnych, które wieszane są w tokonoma z okazji Nowego Roku, urodzin i świąt. Dwa znaki na jednej powierzchni wymagają przy tym szczególnej staranności w rozmieszczeniu: odstęp między nimi oraz ich stosunek do brzegu papieru decydują o wyrazie w takim samym stopniu, jak sama kreska.
