Hashimoto Gyōin (橋本凝胤): opat świątyni Yakushi-ji
Hashimoto Gyōin (橋本凝胤, 1897–1978) był japońskim mnichem buddyjskim, uczonym i kaligrafem. Od 1939 do 1967 roku sprawował urząd opata świątyni Yakushi-ji w Narze, stojąc jednocześnie na czele szkoły Hossō – jednego z najstarszych kierunków buddyjskich w Japonii, sięgającego okresu Nara i niemającego nic wspólnego z zen. Kto ma przed sobą kaligrafię Gyōina, nie ma więc do czynienia z bokuseki zen w ścisłym znaczeniu, lecz z pismem mnicha-uczonego dawnych szkół z Nary.
Nie mylić z Hashimoto Gahō
Nazwisko rodowe bywa czasem mylące: Hashimoto Gahō był malarzem nihonga z XIX wieku i nie ma nic wspólnego z opatem świątyni Yakushi-ji. Znaki pisma różnią się wyraźnie – 凝胤 wobec 雅邦.
Uczony, podróżnik, postać sporna
Gyōin współtworzył kanon Taishō, do dziś miarodajne wydanie chińskich pism buddyjskich, oraz odbył dalekie podróże do Chin i Tybetu. Swoje kontakty w polityce i gospodarce wykorzystywał na rzecz spraw buddyjskich, między innymi dla zachowania kompleksu pałacowego Heijō w Narze. Przez całe życie trzymał się surowej reguły zakonnej i żył bez mięsa oraz bez małżeństwa. Jego nieugiętość przyniosła mu przydomek dziwny mnich okresu Shōwa. Jego uczeń Takada Kōin objął po nim urząd w 1967 roku.
Shoaku Makusa: wers jako treść obrazu
Do zwrotów pojawiających się na takich zwojach wiszących należy Shoaku Makusa – nie czyń nic złego. Jest to początek wersu, który streszcza naukę buddyjską w czterech linijkach i jest przekazywany już w najstarszych tekstach. W kaligrafii staje się on obrazem: znaki układają się na powierzchni, a ich rozmieszczenie, odstępy oraz przejście od gęstego do zanikającego tuszu czynią z tej formuły coś, co można oglądać. Takie zwoje wiszą nie tylko w pomieszczeniu do herbaty, lecz także w przestrzeni mieszkalnej i w budynkach świątynnych.
