Yamamoto Shunkyo
Spis treści
Yamamoto Shunkyo (山元春挙): malarstwo pejzażowe z Kyōto
Yamamoto Shunkyo (山元春挙, 1871–1933) należał do czołowych malarzy Kyōto okresu Meiji i Taishō. Jego imię cywilne brzmiało Kin'emon; urodził się w Zeze nad jeziorem Biwa, w dzisiejszym Ōtsu w prefekturze Shiga – w krajobrazie wody, gór i zmiennego światła, który miał określić jego twórczość.
Nauka u Nomury Bunkyo i Moriego Kansaia
Około 1883 roku, w wieku dwunastu lub trzynastu lat, Shunkyo wstąpił do pracowni Nomury Bunkyo w Kyōto, dalekiego krewnego, który nadał mu też artystyczne imię. Później uczył się u Moriego Kansaia, jednego z ostatnich wielkich przedstawicieli tradycji Maruyama. Z obu tych nauk razem wzięła się jego przynależność do nurtu Shijō, którego dokładną obserwację natury zastosował w malarstwie pejzażowym.
Malarz dworski i międzynarodowe uznanie
W 1917 roku Shunkyo został mianowany cesarskim malarzem dworskim, w 1926 roku otrzymał francuski Order Legii Honorowej – odznaczenie, które pokazuje, jak daleko sięgało już wówczas postrzeganie malarstwa japońskiego. Do jego znanych prac należą Głębia Shiobary z 1909 roku oraz Sosny w śniegu z 1908 roku.
„Błękit Shunkyo” i woda jako motyw
Sława Shunkyo opiera się w istotnej mierze na jednym kolorze. Jego świetlisty, a zarazem przezroczysty błękit stał się znany jako „błękit Shunkyo”, a jego skład do dziś nie został ostatecznie wyjaśniony. Ujawnia się on przede wszystkim w wodzie – w wodospadach, prądach i taflach jezior, które stanowią rdzeń jego twórczości. Spadający wodospad wymaga od malarza dwojga naraz: ruchu opadającej masy wody i spokoju skały, o którą się rozbija. Kto porównuje japońskie zwoje wiszące (kakemono) z motywami wodnymi, znajdzie tutaj miarę, wobec której musiało się mierzyć malarstwo pejzażowe z Kyōto.
