Kakemono Ślimak i wilec (asagao)

Mały ślimak na szczycie bambusowej tyczki, po której wspina się wilec (asagao) o niebieskich, lejkowatych kwiatach – motyw, który celnie oddaje cichą zdolność obserwacji charakterystyczną dla japońskiego malarstwa przyrodniczego. Sercowate, klapowane liście są nakreślone mocnymi, mokrymi tonami tuszu, z wyraźnie widocznymi żyłkami liści, rozchodzącymi się wachlarzowato na całej powierzchni. Sam ślimak zaznaczony jest kilkoma delikatnymi liniami i siedzi samotnie na bambusowej tyczce, wyraźnie ponad ulistnieniem; za nim delikatnie zarysowuje się sierp księżyca.

Ta powściągliwość w kompozycji obrazu jest typowa dla tradycji sumi-e, w której również małe, niepozorne istoty zasługują na własną formę kontemplacji.

Wilec, którego kwiaty otwierają się tylko na jeden poranek, uchodzi w Japonii za symbol ulotnego piękna i nadaje obrazowi cichą filozoficzną głębię.