Zimowe drzewo z siedzącym uczonym

Nagie i szeroko rozgałęzione, sękate drzewo wznosi się ku górze, podczas gdy u podnóża jego pnia mała, zaznaczona zaledwie kilkoma liniami postać spoczywa w spokoju, spoglądając ponad wodą ku odległym górom. Skąpy, niemal zimowy nastrój obrazu, z jego powściągliwymi gradacjami tuszu, tworzy kontemplacyjną, lekko melancholijną atmosferę.

Tego rodzaju pejzaże z pojedynczą, zamyśloną postacią uczonego należą do klasycznych tematów chińsko-japońskiego malarstwa literatów i symbolizują odosobnienie, wewnętrzne wyciszenie oraz głęboką więź człowieka z naturą.

To dzieło jest makuri, czyli nieoprawionym polem obrazowym zwoju malarskiego, pozbawionym zwyczajowego tekstylnego obramowania – zachowała się jedynie właściwa część obrazowa. Scena została namalowana ręcznie na papierze w okresie Shōwa. Swobodne, szkicowe prowadzenie pędzla czyni ten unikat nastrojowym przykładem klasycznego malarstwa tuszem.